prairiemouse:

it’s time to abandon the responsibilities of school and jobs and move into a Scottish castle to live as hermit witches.

(Kaynak: wizardflurry)

deathandmysticism:

Wilhelm von Zimmern, Zimmerische Totentanz, ca. 1540-50

iyi hisler doğsun diye ara verdim her şeye. biraz işe yaradı ama sapıtmalar da başladı. mesela elniboné lordlarının özlenmemesi ya da borborların rahat bırakılması iyi olurdu. ama bunlar küçük şeyler, bunlar kısa ömürlü yüzeysellikler. esas sorun hala yükselmekte olan eğitimin pençesindeki kıvranışlarımdır. 13 gün içinde bir mükemmellik yaratamazsam gerçekten düşünmediğim kadar korkunç olan bir sonla karşılaşacağım. kelimeler ağzımdan sanki hiç anlam ifade etmiyorlarmış gibi rahat çıkıyor. dilin sivri köşelerinde dolaşmak sadece hoşuma gidiyor. uyku artık aranan bir durum halinde değil. kafada planlar dönüyor ama uygulamaya yetecek dikkat toplanamıyor. yine de eğer devam edersem ve her şeyi saran korku bir kez daha orada beni bekliyor olursa ne yaparım? ovv korkarım elbet ve bir süre daha aşklı hayaller kuramaaam. ama şimdi aşklı hayaller vicdan azabı sebebi. ağız dolusu nefretle amk senin okul. kara alevlerde yan, susuz çöllerde kuru.

ve amk imkansızlıklar. her şeyi denemiş olmak ve bir yenisine yetecek gücün kalmaması. ve yenilgiyi kabullenmek. ah kanımın son damlasına kadar bir yiğit gibi savaştığım eski günler.

(Kaynak: catsuggest)

muazzam ötesi şekilde yine boku yedim. vatana millete hayırlı uğurlu olsun.

gercekten gece alinan kararlarda hicbir hayir yok. 12den beri tersaneden(!) gelen is teklifini olumlu yanitladim, hic tanimadigim biriyle 1 ay sonraya tatil plani yaptim ve yine hic tanimadigim, kendisine sifaci diyen birine gorusmemiz lazim diye mesaj attim. hsjdjsjcjx

belki de ilaclarimi icsem iyi olur. ehe.

son yirmi her zaman icin telasli ve sinir bozucu idi. ozellikle bu seferkinin en zorlu duzluk olacaginin senelerdir farkindaydim. yine de hakkiyla bunun icin cabalayamiyor olmak beni uzuyor, komik.

yani kimseye zararim yok, kimseyi kandirmaya ya da yaralamaya calismiyorum. paranoyaklastigim birkac kez disinda tehdit hissetmezsem kimseye yaklasmiyorum bile.

insanlardan da ama herrr turlu iliski oldugumuz insandan da bunu bekliyorum. kendileri olmadan bakmalarini. kendileri ile baktiklarinda var olani asla goremiyorlar cunku. eger kotulukler barindiriyorlarsa da uzup, yakip yikiyorlar.

kendime hic soylemedigim bir sey soyleyecegim, belki de sonunda okul ve is hayati bunu bana soylettigi icin onlara mutesekkir bile olabilirim.(yillar sonra)

ben de bu dunyadayim ve ben de degerliyim. ve sizin carpik degerlendirmelerinizin ve yetersiz gozlemlerinizin ve sonsuz-kucuk dusurucu egonuzun ardinda kendimi harcamayacagim.

  • {Sarkılar Turkuler}